Mam doświadczenie w opiece nad psami i kotami w różnym wieku – od energicznych szczeniąt po spokojnych seniorów. Z łatwością nawiązuję kontakt ze zwierzętami, dbam o ich komfort, bezpieczeństwo i dobrą zabawę. Potrafię dopasować opiekę do charakteru pupila – czy to długi spacer, wspólna zabawa, czy spokojne drapanie za uchem. 💛 Zwierzęta nigdy nie zostają same. Zawsze mają opiekę, uwagę i towarzystwo, na jakie zasługują 💛 💛 Jeśli zwierzak nie toleruje innych zwierząt lub właściciel sobie tego nie życzy, w danym terminie zapewniam opiekę wyłącznie jednemu zwierzakowi. Obecnie nie posiadam własnych zwierząt, dzięki czemu mogę w pełni skupić się na potrzebach Waszych pupili💛 💛 Biegam dwa razy dziennie i często spaceruję po lesie. Jeśli Twój zwierzak będzie miał ochotę, możemy robić to razem. W pobliżu znajduje się również park dla zwierząt, gdzie może swobodnie się bawić, aportować czy uczyć się prostych sztuczek i nowych umiejętności.💛 💛 Oddając swojego pupila pod moją opiekę, możesz liczyć na pełną relację na bieżąco – wysyłam zdjęcia i filmy, żebyś mógł zobaczyć, jak się czuje i co robi. Jesteśmy w stałym kontakcie. 💛 A skąd w ogóle zainteresowanie zwierzętami? Dla tych co lubią czytać i wiedzieć więcej :) Zwierzęta były obecne w moim życiu od zawsze. Dorastałam otoczona psami, kotami oraz większymi mieszkańcami podwórka — kozami, krowami i końmi. Szczególne miejsce w moim sercu zajmują konie, bo mój dziadek był prawdziwym zaklinaczem koni (pomagał również przy innych zwierzętach). Pracował z najtrudniejszymi emocjami — strachem i agresją. Jako dziecko godzinami obserwowałam jego spokój, cierpliwość i niezwykłą więź ze zwierzętami, a z czasem sama mu towarzyszyłam. Zwierzęta uczyły mnie nie tylko miłości, ale także pokory. Raz zostałam pogryziona przez sukę, która chwilę wcześniej oszczeniła się i broniła swoich młodych. Drzwi zostały przypadkiem niedomknięte, a ja — ciekawa i jeszcze zbyt mała, by w pełni rozumieć — weszłam na jej terytorium. Pamiętam, że zanim mnie zaatakowała, ostrzegała: napięła ciało, uniosła wargi, warczała. Dla psa to naturalny język — sygnały mówiące „odejdź, bo chronię swoje dzieci”. Przestraszyłam się, ale dziadek od razu mnie uspokoił i wszystko wyjaśnił. Wiedział, że suka nie działała ze złości, tylko z instynktu. Po tym wydarzeniu długo nie chciał mnie dopuszczać do zwierząt. Bał się o mnie bardziej niż ja sama. Ale ja nie chciałam porzucić tego świata — stale nalegałam, prosiłam, tłumaczyłam mu, że rozumiem, dlaczego to się stało. W końcu los sam napisał dalszy ciąg. Ktoś zgubił na kolei malutkiego szczeniaka, którego znaleźliśmy wracając do domu. Dziadek w końcu się zgodził: „To będzie twój pies. Spróbuj jeszcze raz.” Okazało się, że z tego małego „bezimiennego” wyrósł owczarek kaukaski — wielki, mądry i budzący respekt. Uczyłam go sztuczek, cierpliwości, zaufania… a on uczył mnie pewności siebie i odpowiedzialności. Nie zawsze było łatwo — to pies z charakterem — ale konsekwencja, cierpliwość i wzajemny szacunek pozwoliły nam zbudować silną, wyjątkową więź. To wszystko ukształtowało moje podejście do zwierząt: pełne szacunku, uważności i miłości. Dlatego dziś tworzę to miejsce — by dzielić się tą mądrością, historiami pełnymi czułości i codziennością, w której jest miejsce na mruczenie, merdanie ogonów i stukot końskich kopyt.