Pierwszego psa miałam jako 10 letnie dziecko (chciałam oczywiście szybciej) , obowiązki z nim związane były częścią mojego dnia. Później przewijały się również kolejne psiaki, strata zwierzęcego przyjaciela boli bardzo. Gdy już mogłam sobie pozwolić na pełną decyzyjność to pojawił się kot... I to nie byle jaki, taki na którego spojrzę i wiem wszystko, a czasem mam wrażenie, że Ona też. Gdziekolwiek się pojawiam zauważam koty, lub one mnie zauważają. Znajomi mówią np. "On tak nie podchodzi jak kogoś nie zna". A ja tam swoje wiem, wiem, że nadajemy na podobnych falach, a mój "spokój" jest dobrze tolerowany przez zwierzęta, no chyba, że jest to owczarek australijski. W międzyczasie pokochałam konie, kontakt z nimi jest kojący, a poczucia wolności w siodle nie da się do niczego porównać. Pracuje dużo zdalnie więc jestem obecna często w domu. Źle się czuję psychicznie, robiąc sobie kawę, gdy zwierzęta nie zostały nakarmione. Mieszkam sama, moja Kida wpada do mnie i wraca do rodziców, bo tam ma swój ukochany ogród, gdzie cały dzień można patrzeć na ptaszki. Ja za to jestem bardziej obecna, miziam... Znam wędkę. Jestem bardzo opiekuńcza wobec zwierząt, uwzględniam wszelkie potrzeby. Nie jestem behawiorystą, tylko zupełnie człowieczym psychologiem, tylko znajomi mówią "bo Ty masz podejście" - czymkolwiek ono jest. Natomiast wśród moich pacjentów byli także tacy, którzy behawiorystami są więc nieco się nasłuchałam 🙂 Od sierpnia 2026r. w moim domu gości mała, kremowa kulka rasy kociej, z racji tego że jest on mały i bardzo kontaktowy, a ja mam co najmniej dwa pokoje, myślę że nie będzie problemów. Chciałabym żeby przyzwyczaił się do tego, że mamy w domu gości :)