Mijn liefde voor dieren is er al zo lang ik me kan herinneren. Ik ben opgegroeid met de goedzak Lester, een zwarte labrador en later kwam daar een vrolijke adoptiehond, Puca, uit Spanje bij. Zelf heb ik nu geen hond, maar ik vind het heerlijk om voor die van een ander te zorgen. Zelfs op mijn werk weten collega’s inmiddels: moet er een hond ergens heen, dan bel je mij. In mijn HR-profiel heb ik dat stiekem ook een beetje als ‘specialisatie’ benoemd. Ik verzorg dieren met veel liefde, geduld en aandacht. Elk beestje is uniek en ik pas me daar met plezier en liefde op aan. De gezelligheid die dieren met zich meebrengen, is voor mij echt goud waard. Met mijn ex-partner had ik een vakantiehuisje in Denia, Spanje. Elke keer als ik daar was, maakte ik een ritje naar het plaatselijke asiel om een hond uit te laten en wat extra liefde te geven, dat werd al snel een vast ritueeltje. Thuis heb ik geen hond, maar wel een ontzettend lieve Noorse Boskat van 10, Marley. Door privéomstandigheden woont ze nu tijdelijk bij mijn moeder, maar ik zoek haar nog vaak op. Ze komt me altijd vrolijk begroeten als ik binnenkom, zit op commando en apporteert haarelastiekjes. Ze geeft me een beetje het gevoel dat ik tóch een hondje heb, op haar eigen unieke manier. Op social media zie ik vaak filmpjes van mensen die dieren (in nood) tegenkomen en redden. Hoe triest sommige verhalen ook zijn, diep vanbinnen hoop ik stiekem dat ik ooit zelf in zo’n situatie kom, zodat ik kan helpen. Mocht ik ooit de loterij winnen (of het gewoon zelf bij elkaar weet te sparen), dan wil ik op een (stads)boerderij wonen en daar dieren opvangen die een veilige plek nodig hebben.